Otyłość brzuszna - epidemia XXI wiek

Obserwowany znaczny wzrost występowania otyłości, zwłaszcza otyłości brzusznej, spowodował większe zainteresowanie lekarzy wyjaśnieniem przyczyn rozpowszechniania się tego schorzenia oraz poszukiwaniem skuteczniejszych niż dotychczas sposobów zapobiegania i leczenia otyłości. Jak wykazano, stosunkowo małym wysiłkiem można zapobiec tyciu większości populacji. Wystarczy obniżyć bilans energetyczny o 100 kcal na dzień, co uzyskuje się dzięki dodatkowym 15-minutowym spacerom i jedzeniu trochę mniejszych porcji. Leczenie otyłych pacjentów powinno być globalne, czyli nastawione nie tylko na ubytek masy ciała, ale przede wszystkim na zmniejszenie zaburzeń metabolicznych i towarzyszących otyłości komplikacji w postaci nadciśnienia tętniczego, cukrzycy, dyslipidemii, zaburzeń oddechowych (zespół bezdechu w czasie snu) i układu sercowo-naczyniowego (niewydolność wieńcowa i krążenia). Należy uwzględnić poprawę stanu psychicznego i socjalnego, a leczenie otyłego pacjenta należy indywidualnie dostosować do wieku, płci, stopnia zaawansowania i typu otyłości, czynników ryzyka metabolicznego i chorób towarzyszących. Doraźnym celem leczenia powinna być 10-procentowa redukcja aktualnej masy ciała w okresie 3-6 miesięcy.